DEGUSTACION DE APERITIVOS ( LAGOSTINO CON CECINA E QUEIXO EN BRICK, DELICIA DE QUEIXO SAN SIMON SOBRE MARMELO, DATILES RECHEOS DE
AMENDOAS CON TOUCIÑO ENTREFEBRADO SOBRE LOMBARDA )

Vou falar destes tres aperitivos que podemos empezar a degustar hoxe tanto na terraza como na zona da cervexeria de RESTAURANTE PORTOFINO; Dátiles recheos de Amendoa con Touciño Entrefebrado sobre Lombarda Mariñada: como o seu propio nome nos di consta dun dátil que previamente se lle sacou a sua pepida, para logo rechear con unha amendoa
enteira, e posteriormente albardalo con touciño entrefebrado (bacón). A Lombarda como xa falara tempos atras de ela, esta simplemente cortada moi fina e despois mariñada con un aliño moi similar o de calquera tipo de ensalada corriente ( unha parte de viñoagre por tres partes de aceite, este non demasiado denso)

Lagostino con Cecina e Queixo en Brick sobre Salsa de Pementos do Piquiño.
O lagostino pelamoslle o tronco conservando a cola, nunha pasta de brick cortada en forma de triandulo estenderemos a cecina mailo queixo e enriba de estes o lagostino pelado con anterioridade, pecharemolo como se dun caramelo se tratase e terminamolo no forno, a uns 200ºC aproximadamente durante uns 3 minutos. A salsa que leva na base do bol esta composta de allo, cebolla, pemento vermello, pementos do piquiño e un chisco de tona, unha salsa moi sinxela que tamen incluso e a que esta acompañando os croquetons de marisco que temos na carta.
Delicia de Queixo San Simon sobre salsa de Marmelo.

Prato moi sinxelo que consiste en facer unha bechamel coa textura que nos desexemos oportuna e engadir o queixo San Simón relado. A hora de terminar esta especie de croquetas en vez de pasalo por fariña, ovo e pan relado, faremolo por froitos secos, amendoas, noces. O marmelo tamen e colleita nosa, como case todo o que se pode degustar no RESTAURANTE PORTOFINO, no mes de setembro encargamonos de seleccionar os marmelos que mellor esten, preferiblemente das aldeas, e convertimolos en doce de marmelo, tamen o emprego moito como acompañamento na caza.

PINCHO DE RABO DE BOY PRENSADO EN COPA CON RISOTTO DE VERDURIÑAS E BOLETUS EDULIS.
Ben, pois hoxe arranca unha nova proposta no RESTAURANTE PORTOFINO, trátase de elaborar platos que temos acotio na nosa carta e incluso en suxerencias, en porcións mais pequenas para que calquera dunha maneira mais informal, por decilo de algunha maneira, poida degustar estes pratos dunha forma mais coloquial, tomandose un viño, por exemplo. De este prato en concreto xa falei esta semana, do laborioso que era facelo, pois mais labor da montar de esta forma, pero queremos dar outra alternativa ós nosos clientes. Esta semana imos probar con esta iniciativa, si vemos que da resultado e a xente se anima, faremos o mesmo con outro tipo de presentacions cos demais pratos.

LAMPREA DO MINHO A BORDELESA.


Bueno o primeiro que me gustaría resaltar de este peixe que xa falei anos atras de el, e a sua forma de capturalo, e tamen o traballo que estan a desenrolar  os pescadores do Rio Minho. Estos pescadores fan o seu traballo da forma mais artesanal posibel, seguindo coas tradiccions de anos atras, que pasou de pais a fillos e fan posibel que estas maravillosas pezas cheguen ós nosos restaurantes da mellor maneira posibel. Teño que decir que xa levo mais de tres lustros elaborando a lamprea, xeralmente decianme que era do rio Miño mais do rio Ulla, e ata este ano nunca prepará a autentica lamprea do rio MInho. A mediados do vran tentei poñerme en contacto con Benito, un home que xunto con outros pescadores do Rio Miño  empezou o ano pasado con este proxecto, eu vira un documental na TVG sobre a pesca e captura deste e peixe e deixoume bastante impresionado o proxecto que se traen entre mans, sobre todo para defender a autentica LAMPREA DO MIÑO. Da forma de preparala non vou a falar, por que xa o fixen en outras ocasions, o que si teño que decir e que a carne de esta lamprea non ten nada que ver coa que eu estaba acostumado a facer, e unha das grandes diferencias que atopas xa é o limo que temos que quitar o principio, nada que ver baixo o meu punto de vista, e a carne e moito mais dura que a outra.  Teño que decir tamen, que cada ración de lamprea que se vende no Restaurante Portofino, levará a etiqueta identificativa, personalizada, na cal, a traves dun codigo QR, e coa axuda duns programas que hoxe teñen os moviles, a procedencia da lamprea, mais quen foi o pescador que a capturou e en que día. Pouco mais que decir que anirmarvos a que realmente os que sodes amantes deste tipo de peixe, a degustedes e despois digades se atopades ou non, diferencias coa que normalmente nos teñen acostumados a servir.

CASTAÑETA OU PALOMETA Ó FORNO CON VINAGRETA DE TOMATE CONFITADO

En primeiro decir que estamos diante dun peixe azul, semigraso pero que ten moitas vitaminas importantes, un peixe que podemos atopar en calquera época do ano nas prazas ainda que na primavera sexa a época do ano na que escasea algo mais. Asi como con outros peixes fago sempre referencia a que as espiñas, aletas e a propia cabeza son moi apropiados para facer caldo de peixe, fumet de peixe, neste caso o tratarse dun peixe azul con sabor pronunciado non o aconsello tanto. Podense facer centos de receitas con este peixe, eso si debemos de ter moito tino en cociñalo, deberemos de pasalo pouco, un estilo moi parecido ó bonito.
Eu nesta ocasion voume inclinar por sacarlle a espiña, de esta forma parecera un prato mais elegante, levarame menos tempo cociñalo, e farei que os mais pequenos da casa poidan comelo sen temor a atoparse con espiñas inesperadas. Acompañareino con as tipicas patacas panadeira, xa que de esta forma tamen irei metendolles os pementos e cebolas que tanto lles custa comer ós pequenos, e ó mesmo tempo tamen adquiriran mellor o sabor do peixe, xa que este o faremos enriba delas.

Por outro lado, collerei uns tomates que namentras estou facendo as patacas, mais desespiñando o peixe, estarei confitando no forno con un pouco de sucre, vinagre de módena, un chorro de aceite e unhas polas de tomentelo, que unha vez confitados, picarei en dadiños, sen pel nin pepidas loxicamente, e misturados con un aliño de ensaladas, unha parte de vinagre por tres de aceite, cubriran os lomos da palometa cando os saque do forno e presente no prato.
Un prato moi sinxelo, moi barato para os tempos que estamos atravesando, pero que presentado dunha forma distinta e mimado, pode facer grande este peixe que non o é.

BISCOITO DE CHOCOLATE LÍQUIDO CON XEADO DE MANDARINA.

Un dos postres estrela no Restaurante Portofino, que loxicamente ó igual que o resto dos pratos se pode degustar en calquera das zonas do local, non necesariamente no restaurante.
Postre moi sinxelo no cal o mais importante ademais de facer ben as pesadas, e o tempo do forno, mais a temperatura.
Os ingredientes para facer esta sobremesa son; chocolate negro, manteiga, sucre, ovos e fariña de trigo.
O xeado que acompaña o biscoito, facemolo coa pulpa da mandarina e unha proporcion de almibar, esta sempre dependerá da accidez que teñan as mandarinas.

RABO DE BOI PRENSADO CON RISOTTO DE VERDURIÑAS E FUNGOS CON TOMATE CONFITADO

Un prato que para os amantes do rabo tradiccional agradeceran esta preparación que lle dan un aire distinto ó rabo de sempre.
O primeiro que teño que decir e que non todo o rabo de boi que comemos e realmente de boi, xeralmente é de vaca, neste caso eu non vou ser menos e tamen o fixen de vaca, está claro que a hora de comercializalo vende mais o primeiro pero estamos de algunha maneira engañando, esto entre comillas, ó comensal.
Imos facer un prato no cal as presas non son boas, e un prato que levará bastante tempo facelo, o primeiro e moi importante e o corte que lle temos que dar ó rabo, debemos de cortalo pola xoga, non necesitaremos un machete para facer esto xa que si a buscamos ben con un coitelo de tamaño bo cortaremolo, digo que é importante porque de esta maneira a salsa que imos conseguir sera mais xelatinosa e será a que lle de ese punto de gracia o prato. Feito este paso, salgaremos o rabo e procederemos a douralo en aceite ben quente, nada de fariña, cando o teñamos dourado e nese mesmo aceite douraremos as verduriñas que van axudar a estufalo; allo, cenoura, cebola, allo porro, loureiro e un pouco de tomentelo en pola. Poñeremos a estufar nunha pota cuberto con viño tinto, canto mellor sexa este mellor sabor dará, auga e un chisco de salsa de tomate, deixaremos cocer durante 3 horas a lume lento. Ata aquí teriamos feito o rabo tradiccional de toda a vida, uns facemolo dunha maneira e outros de outra, a min gustame asi, sen mais, despois cada quen que o gorneza co que mais lle guste, eu un rabo tradiccional gustame acompañalo con unhas verduriñas, chicharos e tamen unhas patacas asadas.
Feito e aclarado todo isto, soamente nos queda sacar o rabo da pota,  desmenuzalo todo separando ben a carne do oso, estes rechazamolos, a carne meteremola nunha placa fonda, por outra banda pasamos a salsa por un chines, e deixamola reduccir un anaco, e tamen regaremos a placa na que votamos o rabo con un pouco de esta salsa.
Deixaremos enfriar na cámara de frio e despois procederemos a cortalo en cadrados do tamaño que vexamos conveniente e empanaremolo, fariña, ovo e pan relado.
Reservaremos e frixiremolo a hora de servir.
O risotto co que acompañaremos este prato partirá dun arroz cocido lentamente, de grao redondo, engadiremos as verduriñas, cenoura,allo porro, calabaciño e tamen os fungos, neste caso boletus edulis, e como queremos que sexa un risotto cremoso engadiremos queixo de arzua curado, que o venden incluso como parmesano, e tamen tona líquida.
Esta seria unha forma distinta de ver un rabo de boi tradiccional pero con aires de hoxe.

Como xa anunciara con anterioridade escomenzamos as xornadas do Bonito de Burela no Restaurante Portofino.
Estas empezaran o dia 3 de Xullo.
Agora deixovos un adianto dos pratos que imos a facer e mais pa diante irei falando de cada un e poñerei algunha que outra foto.

• Ensalada de Bonito Escabechado ó Vinagre de Xerez con Verduriñas e Tomate confitado.
• Milfollas de Bonito con Pisto e Calabaciño.
• Revolto de Bonito con Allos tenros e Espárragos verdes.
• Melodía de Froitos do mar con Bonito e Aceite de Choriceiros.
• Torada de Bonito Asada con Pementos do Pais asados.
• Medallons de Bonito en Marmelada de cebola e vinagreta de Froitos secos.
• Bonito Asado sobre piperada con Verduriñas a Vizcaina.

 [ Máis ]

Braisiño, imos xogar a cociñar, toma ponte esta roupiña, para el roupaza jejejeeje, o cativo votou un sorriso de orella a orella, xa lle justou o primeiro paso, agora vai lavar as mans e empezamos. 
Asi foi, bueno antes de isto, decir que a idea xa saiu tamen do seu profesor, do colexio, o que mandou unha receita de galletas para que os pais fixeramos cos fillos na casa, unha mais que brillante idea, gustoume moito, e moi importante que os nenos empezen xa con esta idade a saber de onde saen as cousas, que non pensen que veñen de abrir caixas nada mais, penso que co tempo tamen sera unha asignatura mais no colexio, fundamental, pero o que iamos.
Fomos mercar a tarde o que necesitabamos para facer as duas receitas que tiñamos pensado.
As galletas do colexio e unha pizza.
Apuntei todo con el; fariña, sucre, mel, canela moida, manteiga para dacer as galletas, e para a pizza pois un chisco de levadura prensada, da panaderia, aceite e leite, para a masa, e logo pois

salsa de tomate, que para a proxima ves, voulle decir que non sae do bote, a imos a facer nos, oregano, queixo mozarela, chourizo en lonchas, bonito, bacon, ovos e unhas anchoas.

Puxemonos mans a obra, fomos pesando todo e metendo todo nun bol, xa el estaba preparado para remexer, estaba desexando amasar, chamaballe bastante a atencion o tema de que xuntando todas esos ingredientes se poideran facer unhas galletas, estaba como intrigado, -papi dejame a mi, quiero amasar yo, y quiero hacer unas como los alieligenas de Ben10 con cuatro brazos-, si fillo ti dalle logo facemos esos que dis ti, costame traballo saber como son, pero e que os nosos debuxos eran distintos ós de agora, e tamen imos a facer letras e numeros, ti amasa ben, logo deixamola repousar na neveira.
Mentras repousaba, para aproveitar que o neno estaba de hoxe quero mais, fixemos a masa da pizza, mellor dito fixoa el tamen.



Funlle votando os ingredientes igual que fixera da outra ves coas galletas, pero nesta ocasion cando votei o leite, miroume con cara de extraño,- papi la leche pensé que solo era para beber-, non fillo xa ves, utilizase moito na cociña tamen, menos mal que el xa sabe que sae das vacas, moitos nenos seguro que non o saben, e asi fomos xogando e aprendendo cousas. Chejou o momento de estirar a masa, ai xa lle tiven que votar eu unha manciña, pero non lle pareceu mal, el logo encargouse de pinchar a masa, e tamen de poñerlle o resto que faltaba.

Tanto a hora de cociñar as galletas como a pizza, non se despegou da porta do forno, encantaballe mirar como se facian as cousas que el elaborara, e non vexades como comia logo nelas, como lle gustaba, animovos a todos a que fagades esta experiencia, se non e fillo, sobriño, afillado ou amigo, seguro que non o van a esquencer, e aprenderemos moitas cousas uns de outros. Os nenos cando teñen estas edades, a partir dos 6 anos e cando absorven todo, son como esponxas, e isto non lles fai mal ningun, moi importante estar nos sempre con eles, e ter coidado cando manipulemos cousas quentes de avisalos ben para que non se queimen, xa que senon, é cando lle collen medo a cociña e fuxen, por unha parte e normal tamen.

  

Unha tarta de mazan, ummmm e con mazas da aldea, esas mazas pequeniñas, que logo de xa comer moitas en crú ó dereito da maceira, e facer compotas, xa un non sabe o que facer con elas.
Eu as mazas esas, tamen as uso para acompañar a caza, que como sabedes estes días estou coas xornadas, pero como teño tantas, decidinme por facer unha tartiña.
Explicovos os pasos a seguir, e animovos a que a fagades.
- O primeiro que debemos de facer sera a crema pasteleira, e moito mellor que este algo morna cando lla metamos encina da masa para colocar asi mais facil logo as mazas,  para esto precisaremos: leite, pola de canela, pela de laranxa, ovos, fariña e sucre.Poñeremos o leite a ferver cos aromas, a pola de canela mais a pel da laranxa lavada e pelada o mais fino posible. Logo nun bol ó baño maria montaremos os ovos co sucre coa axuda dun batedor de man ata que aumenten tres veces o seu tamaño, como se dun biscoito se tratase e xusto nese momento engadimos a fariña, e feito esto, o leite que temos fervendo coado encima, barillamos ben, e xa observamos como espesa a crema ó momento. Metemola estirada nunha fonte e filmamola inda que namais seña por cuestion de pouco tempo, asi evitaremos que nos faga unha costra por enrriba.
- O segundo que imos facer é unha pasta ou masa quebrantada, unha masa moi sinxela, a cal non quere que a amasemos moito, de
 ahí o seu nome.
Para esta masa imos empregar fariña de trigo, manteiga, sucre e ovos.
Pois ben, nun bol, poñemos a fariña a manteiga, recomendo esta deixala fora da neveira unhas horiñas a temperatura do ambiente xa que nos sera mellor de traballar, o sucre e mailos ovos, xuntamos ben todos os ingredintes e amasamos, so imos amasar ata que vexamos que todos os ingredintes lograron facer unha masa, non mais, xa que canto mais a amasemos  mais nos vai romper.



Deixamola repousar na neveira uns 15 ou 20 minutos, e estiramola con rodilo nunha mesa enfariñada, enfundamos o molde onde vaiamos a facer a tarta, preferiblemente que seña desmontabel, e poñemoslle garbanzos crus enriba presionando antes de fornear esta a uns 150 grados centigrados durante uns 12 minutos aproximadamente.
Retiramos os garbanzos e cubrimos coa crema pasteleira morna, seguro que inda non nos enfriou de todo, e por encima de forma bonita colocamos as mazas.
As mazás imolas pelar, sacarlle o corazón e mantelas nunha pouca agua con zume de limón, deste xeito evitamos que se poñan negras ou oxidadas.
Espolvoreamoslle un pouco de sucre por enrriba e forneamos a uns 180 ou 200 grados durante uns 15 minutiños.
Este tipo de maza non recomendo votarlle moito sucre, xa que ela en por si xa e doce, a mazá ideal para este tipo de tartas deberia de ser mais ben algo agria, temos a tabardilla ou reineta que serian ideais, e fariamos os mesmos pasos.



Cando a saquemos do forno, podemoslle dar unhas pinceladas con un pouco de marmelada de pexego ou maza,se temos, ou como fixen neste caso eu, deille unhas pinceladas con unha confitura de marmelo que tamen fixen caseiro.
Esta confitura consiste en non deixar facer o marmelo de todo, que coza menos tempo e desta maneira temos unha confitura moi natural para tostadas, cas que eu acompaño os pratos da caza, ou incluso para almorzar, recomendobola que e moi rica.
Como vedes e moi sinxela, non puxen cantidades da crema nin da masa, porque hoxe na rede temos moitisimas receitas similares, pero se alguen esta interesado en elas, non teria ningun problema en facilitalas, xa que as que eu uso, ben seguro que xa saen sempre.





 

Seguimos de caza no Restaurante Gómez, e hoxe tocalle o turno as miñas ben queridas perdices, creo que en toda tempada de caza, non se debe de deixar escapar unha boa perdis, tanto a tiro de escopeta como no prato.
Como falaba con anterioridade, vou deixar de lado o dito de, a perdis coa man no naris, e iso si, logo de limpala ben de plumas, eviscerala, chamuscalas e lavalas ben, vounas bridar, que ven sendo atalas con cordon de bridar,  o tipico cordon que usan os zapateiros para coser os zapatos, e vounas a meter nunha mariñada unhas doce horas aproximadamente, a mariñada vai a ser menos forte que a que usei para o tema da caza maior.

Feito todos estes pasos, imos a parte que nos interesa que como a cociño, sacamola da mariñada e imola por a escurrir ben, para que posteriormete cando a doure no aceite non nos salpique, xa que os xeneros mollados co aceite quente non se levan de todo ben, eu unha vez douradas, einas de pasar a unha cacerola, na cal teño feita unha reducion de viñagre con allo porro, e no aceite de douralas votarei uns dentes de allo, e cebola que acompañaran a perdis durante a cocion, con todo o seu sabor que deixaron o ser douradas, engadireille o viño tinto e tamen algo de fondo de caza que teño feito con osos de caza.
A perdis devemola de estofar a lume moi lento, e intentando que da cacerola nos saia o menos vapor posible, asi non se fara seca, eu inda sigo empregando para esta tecnica o papel de estraza, que poño entre o tello e a cacerola, vaille levan uns 45 minutos aproximadamente, dependendo sempre do tamaño das pezas.
Pasaremos a salsa por un chines e listas para comer.
No que se refire a todo o que rodea a perdis na hora do emplatado imos a porlle unhas cenouras e cebolas glaseadas en manteiga, uns faballos do Barco de Ávilaque deixaremos a mollo o vispora e que coceremos tamen moi lentamente, deixandos do día antes a mollo, con unha pouca salsa da perdis mais auga, moi importante que cozan a lume lento.
Así como para moitas elaboracion de cociña, avanzamos e facemos cociña ó vacio, e novas tecnicas de cocción, eu nesta elaboración, sigo coa antiga escola e intento facelo todo o metodo tradiccional  e penso que me vai acompañar ata que colge a chaquetilla.
 

Hoxe imos a facer un faisán, unha das pezas mais grandes que atopamos dentro do apartado da caza menor con pluma, é un verdadeiro manxar, o cal temos moitas formas de preparalo, e sobre todo cando me refiro a preparalo, quero decir ó tratamento da peza antes de cociñalo.
En anos atras, empregabase un sistema para que a peza estivera mellor de sabor, segun a xente, que se chamaba e se chama ainda, faisandage, este consiste en colgar a ave pola cabeza,coa pluma e mais as visceras, o aire libre e cando esta caia polo seu propio peso, decian que era o momento de cociñala, certo é que eu non estou moito por a labor a dia de hoxe, pareceme ben que teña que estar un par de dias para que as carnes abranden, pero ata  o punto de que pudran, como tiña que ser este metodo, non me entra ainda dentro dos meus plans, inda que loxicamente e unha opinion personal, a cal podedes compartir ou non, non se trata de polemicas, se non de unha puntualizacion persoal, de ahi moitas frases feitas cando se fala da caza, unha delas moi coñecida é; a perdis coa man no narís, esto quere decir que cando un a limpa pois cheira mal.
Eu saltandome este paso e aclarado o tema, voume poñer a preparar o meu faisan, persoalmente gustanme mais as femias, por o seu contido en grasa, son mais xugosas, e teñen un tamaño un pouco maior cos machos, inda que estes ultimos teñen unha plumaxe moito mais fermosa, pero nos as plumas imos intentar por todos os medios quitarllas antes de ir ó prato.
Inda sendo así, tamen unha vez limpa e chamuscada, vou albardarlle o peito con unhas tiras de touciño de porco, para que asi non me seque o forno as suas peitugas. Fareille unha boa cama de verduriñas, allo, cebola, alloporro, cenoura e algunha que outra herba, romeu, tomentelo, loureiro, salgarei ben a peza, e metereina ó forno forte, uns 220 grados centigrados aproximadamente. Cando leve uns 15 minutiños regareino con viño tinto e tamen viño oporto, e deixareino coma uns 25 minutiños mais.
Unha vez fora, desosarei a peza e quitareille a pel, e xunto coas verduras e os xugos que me soltou o asar poñerei todo nun cazo alto, con un chisco mais de viño, e fondo de caza, e asi poder facer a sua propia salsa.

Vou gornecer o prato cunhas ceboliñas novas, unhas cenouras unhas cirolas e tamen unhas pataquiñas sacadas cunha culler sacaanacos e cociñadas xunto o faisan.
Tamen lle vou por un leito de lombarda, cortada en xuliana, blanqueada e logo salteada con lardons de touciño fino de porco ibérico e un pouco de sucre mais viño agre.
Os tres pures que acompañan o prato estan compostos de unha compota de mazas da aldea, unha confitura feita con grosellas e un pure de castañas.
Agora solo queda disfrutar deste prato.

O lomo de veado, unha ves desosado e despoxado das telas fibrosas que o rodean, eu mariño durante aproximadamente unhas 12 horas, dependendo sempre do tamaño da peza.
A mariñada que eu lle fago a caza e moi sinxela, sempre con moitas verduriñas e herbas, e regado sempre con viño tinto e branco, tampouco fai falta que sexa de moi boa calidade, e un chisquiño de viño agre.
As mariñadas temos duas formas de facelas, dependendo sempre da presa e do que nós teñamos que poñer a mariñar.
Temos a mariñada fría, na cal as pezas e convinte remexelas o cabo dunhas determinadas horas para que a mariñada lle entre dentro a peza, e tamen temos a mariñada quente, inda que esta se usa menos, pero que moitas veces nos vemos na obriga de votar man dela, por falta de tempo, ou porque se nos acabou determinado producto no medio das xornadas. Esta última leva as mesmas verduriñas que a anterior, pero a diferencia que temos e que lle vamos levantar un fervor, apagar o lume e meter nela as pezas a mariñar.
Deste xeito o cabo dunhas cantas horiñas, teriamos unha peza de tamaño medio totalmente mariñada.
Imos o prato, logo desta pequena introduccion.

O primeiro que vou facer e cortar o cabaciño o largo, para marcalo na prancha e logo rematalo asando no forno, este sera a base dos medallons de veado.
O veado, collerei o lomo e del sacarei tres medallons, salgareinos e marcareinos nunha tixola, para posteriormente flamexalos con un chiquiño de brandy, e engadirlle o marmelo mais o fondo feito de caza con anterioride, este tamen se fará cos osos das pezas mariñados.
Rematarei o prato cunhas patacas avelá, feitas con unha culleradiña sacabocados ou francesa, e logo rematanse en manteiga, salpimentadas  o forno.
Espolvoreamoslle amendoas e piños torrados e acompañamos con un pouquiño de puré de castañas e unhas rebanadas de pan frixido untadas con marmelo.

Visto que Lorenzo fixo a saida que lle corresponde agora no vran, e hora de comer ensaladiñas, aqui sempre debemos de deixar voar a nosa imaxinación, e botar man dos productos que mais nos gusten, e logo facela o mais bonita que poidamos, xa que o gusto tamen entra por os ollos.
Hoxe imos facer unha ensalada de tomate, o cal pelei de forma que me quedase unha estrela no prato, piquei o tomate sen pepitas, que pa quen lle gusten tamen llas puxen aparte da ensalada no mesmo prato con un chisquiño de sal maldón, e o tomate engadinlle un chiquiño de allo, picado moi miudo para que lle transmita un sabor distinto, con unhas follas de alfabega, tamen lle puxen un mix de leitugas, que hoxe nos ofrecen nas tendas para que non comamos sempre do mesmo tipo de leitugas, o queixo fresco, os espaguetis de calabaciño, os cales fixen con un artiluxio de cociña chamado mandolina, dinlles un fervor e refresqueinos ó momento en auga con xeo, coloquei todo no prato estratexicamente, contando con uns bos esparragos brancos, sobre os cales lles puxen uns filetiños de anchoa e rematei con un chorriño de reduccion de vinagre de modena.
Un prato moi apetitoso e que nestos dias da gusto disfrutar deste tipo de ensaladas.

Outra variante moi apetecible, este plato e tamen donde se demostra a sugoxidade que ten o peixe, para darlle na cabeza a todos aqueles que pensen que é un peixe seco.
Empezaremos por facer a confitura de cebola, nada mais fácil que poñer a pochar a cebola cortada da forma que mais nos guste, eu personalmente xa bou cortar en xuliana gorda, pochala a lume moi lento, sen que colla cor, para que logo me quede unha cremiña de cor branco.
Unha vez que a teñamos pochada, engadiremos un chorriño xeneroso de nata e trituramos todo con unha turmix para posteriormente pasar  o conxunto por un coador fino, desta mamenira quedaranos unha cremiña moi fina. Este tipo de crema vai ser moi dulce e para enriquezela mais engadiremoslle unhas uvas pasas que xa con anterioridade as tiñamos postas a inchar en viño branco.
Feito o primeiro paso, dispoñemonos a sacar dous medallons dun lomo de bonito deshosado, envolveremolos, albardar, con unha loncha de calabaciño xa crú, e marcaremos o bonito a prancha ou na sarten, poremolo encima da salsa que fixemos con anterioridade e remataremolo uns tres minutos o forno forte.
Este prato acompañamolo coa salsiña, e unhas pataquiñas cocidas, e un prato que como leva esta salsiña de debola, transmitelle un sabor moi especial o bonito.