Visto que Lorenzo fixo a saida que lle corresponde agora no vran, e hora de comer ensaladiñas, aqui sempre debemos de deixar voar a nosa imaxinación, e botar man dos productos que mais nos gusten, e logo facela o mais bonita que poidamos, xa que o gusto tamen entra por os ollos.
Hoxe imos facer unha ensalada de tomate, o cal pelei de forma que me quedase unha estrela no prato, piquei o tomate sen pepitas, que pa quen lle gusten tamen llas puxen aparte da ensalada no mesmo prato con un chisquiño de sal maldón, e o tomate engadinlle un chiquiño de allo, picado moi miudo para que lle transmita un sabor distinto, con unhas follas de alfabega, tamen lle puxen un mix de leitugas, que hoxe nos ofrecen nas tendas para que non comamos sempre do mesmo tipo de leitugas, o queixo fresco, os espaguetis de calabaciño, os cales fixen con un artiluxio de cociña chamado mandolina, dinlles un fervor e refresqueinos ó momento en auga con xeo, coloquei todo no prato estratexicamente, contando con uns bos esparragos brancos, sobre os cales lles puxen uns filetiños de anchoa e rematei con un chorriño de reduccion de vinagre de modena.
Un prato moi apetitoso e que nestos dias da gusto disfrutar deste tipo de ensaladas.

Outra variante moi apetecible, este plato e tamen donde se demostra a sugoxidade que ten o peixe, para darlle na cabeza a todos aqueles que pensen que é un peixe seco.
Empezaremos por facer a confitura de cebola, nada mais fácil que poñer a pochar a cebola cortada da forma que mais nos guste, eu personalmente xa bou cortar en xuliana gorda, pochala a lume moi lento, sen que colla cor, para que logo me quede unha cremiña de cor branco.
Unha vez que a teñamos pochada, engadiremos un chorriño xeneroso de nata e trituramos todo con unha turmix para posteriormente pasar  o conxunto por un coador fino, desta mamenira quedaranos unha cremiña moi fina. Este tipo de crema vai ser moi dulce e para enriquezela mais engadiremoslle unhas uvas pasas que xa con anterioridade as tiñamos postas a inchar en viño branco.
Feito o primeiro paso, dispoñemonos a sacar dous medallons dun lomo de bonito deshosado, envolveremolos, albardar, con unha loncha de calabaciño xa crú, e marcaremos o bonito a prancha ou na sarten, poremolo encima da salsa que fixemos con anterioridade e remataremolo uns tres minutos o forno forte.
Este prato acompañamolo coa salsiña, e unhas pataquiñas cocidas, e un prato que como leva esta salsiña de debola, transmitelle un sabor moi especial o bonito.

Pois nestes días como vos dixen, vou a seguir falando do Bonito de Burela, xa que me merece un respeto.
Este prato ainda que ten un nome moi longo e moi doado de facer.
Empezaremos por facer a salsiña do prato, e mais a piperada, é o que mais tempo leva, pero que ben merece  a pena.
Eu para facer a salsa Vizcaina vou a empregar, aceite de oliva suave, o óso do xamón serrano ou de bellota, que sempre termina por xogar o can con el na eira, eu non lle dou eses privilexios, sempre os gardo para cociñar, ( ós cans din que lle gustan os ósos pero eu creo que lles gusta mais a carne jejeje), pois o óso vouno a dourar nun pouco no aceite para que me solte o sabor nel, logo retiro e engadolle allos machacados, cebola do país e cebola vermella, ei de intentar que me colla unha cor dourada, pero sin que chege a queimarse, pan reseso do día anterior, a carne dos pimientos choriceiros que previamente os deixei a inchar en auga, xa que veñen secos, e un pouquiño de fumet de peixe. Deixamos que se cociñe todo por un espazo de 25 minutos aproximadamente e pasamos todo por un esmagapurés moi fino, de aí nos ben esta fantastica salsa que tan empregada e sobre todo na cociña vasca.
Bueno agora a Piperada, aceite de oliva, allo, cebola, pimiento vermello e verde, todo picado en xuliana non moi fina,folliña de loureiro, salsa de tomate e que cociñe. cando este ben cociñada e cando nela saltearemos uns verduriñas que previamente xa cocera ó dente, cenoura, calabaciño e xudias.
O Bonito unha vez deslomado corto uns anacos gordos e xenerosos, salgareinos e marcareinos a prancha ou nunha sarten, poñereinos encima da salsa vizcaina e metereinos uns 3 minutos ó forno fuerte. Quero que quede moi xugoso por o centro, caseque crú.
A montaxe do prato sera tamen moi sinxela, a piperada coas verduriñas no centro, logo encima poreille os medallons de bonito que xa levarán salsa suficiente, mancharei o prato con un pouquiño mais de salsa, unhas patacas cocidiñas e poreille unhas amendoas laminadas que xa foran tostadas antes ó forno.
Sen mais, e outra variante que ofrezo, eso si, moi importante que nos saquemos da cabeza que é un peixe seco, temos que cociñalo moi pouco, desta forma conseguiremos que teña unha textura moi boa.

Falar da Ventresca e moi sinxelo, definese como: peza mais xugosa e rica que ten o conxunto do peixe, é maxica esta parte, vamos, se na tenreira falamos de solombo como peza de primeira, no bonito compre decir, que e unha das pezas de peixe mais ricas que existen, é inda vou mais aló, de todos os peixes que existen se teño que quedarme con un sabor e textura, non dubidaria en quedarme coa Ventresca de Bonito, por encima de calquera peixe.
Temos moitas formas de facela, pero eu persoalmente  vouna facer da forma mais sinxela, e na cal podemos apreciar todo o que enrriba vos describín.
Imos empezar por sacar as ventrescas do bonito, como a palabra dí, estan situadas no ventre do peixe, unha vez sacadas, salgareinas con sal grosa, case que sempre emprego sal grosa na cociña, agas para as patacas frixidas, e vounas a marcar, pero só marcar, cando decimos marcar un xenero, significa que colla color dourado pero que quede practicamente crú polo centro, no nucleo da peza, para esto loxicamente temos que ter a prancha ben quente, de non ter prancha podemos facelo nunha sarten que teña un bo fondo, bueno feito iste paso, metereinas un par de minutos ó forno, ollo, forno moi forte tamen, e só un par de minutiños, interesanos que queden moi xugosas.
Poderiamolas comer xa así, sen mais pero se queremos facer un prato mais rico inda o podemos axudar con unha allada con sabor ó limon.
Allos en laminas, douramolos nun pouquiño aceite de oliva, e cando esten dourados, engadimos un pouquiño de manteiga no aceite, xa co lume apagado, e o zume de limón, ollo, debemos de buscar un tello para que non salte o aceite, normalmente o zume de limon ou o viñagre levanse moi mal co aceite, ou ben o deixamos atemperar, ou se o facemos en quente tapamos a tixola.
Espolvoreamoslle ó final un pouquiño de pirixel picado, este devemolo engadir cando o aceite este frío, senon queimariase e daria mal especto, e todo listo, regamos as ventrescas e a disfrutar.
Ós que lle guste un pouco de picante, a hora de dourar o allo da salsa, podemos engadir uns ariños de guindilla, tamen lle da outro sabor o prato.

Poís imos aló, con un primeiro prato riquísimo e que da o pistoletazo de saída as segundas xornadas do Bonito de Burela no  Restaurante Gomez.
O bonito é un peixe azul, saberemos sempre diferenciar os peixes azuis dos brancos, por a forma na que remata a cola, xa que observaremos que remata en duas puntas, en cambio os peixes brancos, remataran a sua cola en forma redonda.
Bueno para facer o prato de hoxe, imos empezar por desespiñar o bonito e deslomalo, deixando asi catro lomos de bonito ben fermosos, desprovistos das espiñas.
Logo imos proceder a salgalo, con sal gorda e procederemos a douralo a lume forte nunha cazola con aceite de oliva suave, pero conseguindo de que nos quede crudo no centro do medallón.
Neste mesmo aceite, impregnado de sabor que deixa o bonito ó douralo, e onde imos a fondear as verduriñas que compoñen o escabeche; allo, cebola, cenoura,allo porro, loureiro e como non, tamen pementa negra en grao e o viñagre de Xerez. Este preparado deberemolo deixar que se cociñe, para posteriormente sumerxir nel o bonito que xa tíñamos dourado, e desta forma quedar asi escabechado.
Os escabeches inventaronse xusto cando non habia moitos mais métodos de conservación dos alimentos, e enton alguen no seu día, descubriu que entre a mistura do viñagre co aceite, este ultimo facia unha capa protectora pra que non entrase o aire, conseguirian conservar os alimentos algun mais tempo do que o farian a temperatura normal.
Bueno imos a proceder a montaxe da ensalada na cal, dispoñemos dentro dun timbal, do tamaño que nos desexemos, as distintas variedades de leitugas que neste tempo aparecen nas nosas prazas, leituga, escarola, folla de roble, berros.... esto o gusto de cada quen, poremoslle tamen algo de calabaciño cortado en xuliana, tomate confitado, as verduriñas do escabeche, e como non, unhas lasquiñas de bonito de Burela que temos xa escabechado, regando todo con un pouquiño de escabeche e unha reduccion de viñagre de modena.
Un prato o cal vos recomendo e moito de que se vindes o restaurante o probedes, porque vos vai satisfacer moito.

Pois hoxe, no día do meu cumpreanos, cada vez  me gusta menos lembralo jejeje, vou facer un dos pratos, que mais me enche, tanto para facer como para comer, e ademais un dos que sendo moi tradiccional, ten moito exito ala onde  vou, e tratase precisamente do Arroz con Lubrigante.
Un prato este, que despois de traballar en distintos sitios, e incluso pasando por a Escola de Hosteleria, se fai de moitas maneiras distintas.
Este prato podo decir que o collin de prestado por un gran Xefe de Cociña que tuben, moi bo profesional, e que se chama Manuel San Roman, de coñecida traxectoria como cociñeiro e xefe de cociña, e que coincidimos traballando no Restaurante Manolito da Coruña. A sua forma de mimar o producto era moi natural, non utilizaba mais que verduriñas, moitas gornicions, facía unha cociña dende a base, algo que eu logo collin como referencia e emprego moi a fondo a día de hoxe.
Pois imos aló, o primeiro que debemos de ter antes de empezar a facer o prato, e fumet de peixe, que faremos coas cabezas e espiñas de peixe, preferiblemente peixes brancos xa que non lle dan un sabor tan forte o caldo,  mais verduriñas e auga, tamen salsa de tomate, pimentos vermellos e verdes, cebola,brandi, azafran, arroz e loxicamente lubrigante mais ameixas. .

A preparacion e moi sinxela, troceamos o lubrigante,salgamolo  e douramolo na carecorala, ben sexa de barro ou de metal ou incluso nunha paella, con un pouquiño de aceite de oliva que non teña moita accidez, unha vez que esteña ben dourado engadireille as verduriñas, o arroz, eu neste caso utilizo arroz de Calasparra, flamexamolo engadimos o fumet de peixe, a salsa de tomate e o azafran. O final de todo antes de ir o forno metereille unhas ameixiñas e sazonareino ben de sal. 
A verdade, non ten moito aquel, pero si que de facelo unha persoa a outra ai a sua diferencia, este arroz e importante que sexa caldoso e o tempo de preparacion deste prato e de aproximadamente uns 30 minutos.
E un dos pratos mais solicitados na nosa casa, e sempre tendo en conta, que o mínimo que se fai e para duas personas, o que leva moitas veces a que escoller este prato sexa mais dificil, porque teñen que estar os dous comensais de acordo.

Pois outro día mais a TVG, que xa fixera outro programa con anterioridade, me brindou a oportunidade de facer outro prato, e neste caso escollin o San Martiño o Forno sobre costra de Mariscos, que xa explicara con anterioridade.
http://www.agalega.info/videos/?emi=2664&corte=2008-05-08&hora=12:51:37&canle=tvg1

Que vou decir do solombo de tenereira que non se coñeza ou se saiba, todos sabemos que é unha peza de primeira categoria, e que é a mais valiosa que ten a tenreira.
Pois e moi sinxelo este prato, no cal, utilizando o tipo de productos que o compoñen, e moi rico e entretido a hora de comer.
Vou utilizar ademais da peza codiciada e prestixiosa da tenreira, un medallon de foie de pato, que o faremos a prancha volta e volta, con un pouquiño de pementa negra moida e sal, pero só o final do prato.
Tamen vou facer unha sinfonia coas setas, para a cal  vou empregar uns fungos como son o boletus edulis, e logo champiñon silvestre, pleurotus silvestre, robellons, e unhas trompetiñas negras, todo esto o vou saltear, previamente limpas, nun pouquiño de aceite de oliva suave ou de 0,4º de accidez, e flamexalo con un chorriño de Xerez.
Vou facer a salsiña logo, nada mais sinxelo que utilizar un pouco de marmelo caseiro, o cal tamen o facemos na nosa casa, cos membrillos recolectados por a zona, sobre todo de Loureda, Celas de Peiro desta tarea se me encarga un amigo, o cal sempre e bo ter de man nestes casos, bueno pois eso, disolvo o marmelo nunha pouca salsa española ou demiglace e rectificoa buscandolle o punto desexado de sal, ollo o marmelo e dulce e ai que xogar moito co padal para que logo nos combine ben coa carne.
E pouco mais, utilizo as típicas patacas frixidas cortadas a española, un tomate confitado que vai debaixo dunhas ceboliñas tenras e un atadiño de esparragos verdes con baicon.
Un prato moi sinxelo pero que realmente merece a pena deleitar.

Linguado ummm, un peixe branco, o cal non coñezco moita xente que non lle guste, vamos, un dos peixes que cando aparece nas nosas cartas como oferta  ós clientes, soe ter unha moi boa aceptación.
E un dos peixes, que simplemente se o facemos a prancha, a forma mais tradiccional, xa esta bon, case que non precisa facerlle mais nada, con una boa ensaladiña ben variada o seu carón, sería xa un prato mais que aceptable.
Pero eu hoxe, vou ir un pouquiño mais lonxe, vouno elaborar con un pouquiño mais de volta, pero tamen que sepamos que o que estamos a comer sexa linguado, interésanos que manteña todo o seu fantastico sabor.
O que eu trato de facer neste prato, e que a xente ademais de disfrutar do linguado, lle sexa moi comodo para comer, xa que me vou empregar a fondo, e que a hora de comer, sexa un xogo de nenos, e que poidamos apreciar todos os distintos sabores que meto no prato, sen preocupación de espiñas ou andar quitando a pel, se non, soamente disfrutar do que temos diante.
Poís imos alo, sin mais voltas, empezarei por pelar os linguados, e reservar as peles, que posteriormete vou marcar a prancha, e tamen iran na montaxe do prato, desespiñarei os linguados, e envolverei con cada filetiño, cada linguado trae catro, unha zamburiña que previamente tiña xa limpa, e aguantarei o roliño con un palillo para que non se me abra.
Logo farei un puré de patacas, que nada mais sinxelo que cocer unhas patacas durante uns 25 minutos con auga, sal e unha folliña de loureiro, para despois pasalas por un pasapurés fino, e rectificar o sabor con un pouquiño de manteiga e nata liquida, obviamente co seu punto de sal xusta.
Este prato leva duas tonalidades verdes, un é o das espinacas, que van ir  sobre o puré de patacas, estas solo as saltearei unha vez limpas nun pouquiño de aceite, e outro tono verde que e a duns chícharos que foron cocidos e triturados, este tono vai ir debeixo do puré de patacas.
Os roliños de linguado, salgareinos e marcareinos a prancha para darlle uns 4 minutos de forno a 180ºC, interesame que vaia moi xugoso por dentro, non lle dou mais tempo, e estes, montareinos encima do puré que tiña xa no prato.
Rematarei o prato con unha espuma de viño albariño, a cal fago a partir de dunha salsa albariño que xa expliquei con anterioridade na receita da vieira ó albariño, pero metida nun sifon ISI con gas para que sea mais suaviña, e o mesmo tempo lle deixe un lixeiro sabor o linguado, pero sin que se faga forte.
As peles do linguado tamen iran feitas no prato, solo nos queda comer todo o que neste fantastico prato vai, e logo opinar se realmente merece ou non a pena pasar todo este traballo.

Hoxe fai un bo día, ummm parece que despoís de unha boa sobremesa, me vou a decantar por un xeado caseiro. Pois eso, no Restaurante Gomez, como xa vos dixen moitas veces, facemos todo dende abaixo, utilizamos moi boa materia prima, pero intentamos tamen facer cousas moi ricas con ela, os xeados, e un dos apartados da carta de postres, na cal, a xente fai unha parada interesante, xa que contamos con diversidade de sabores, xa que temos unha boa selección, e utilizamos materia prima natural, chamense mazas da aldea, amorodos, pera, mango..... e tamen outros nos cales non entran as froitas pero si productos interesantes como son as boas vainas de vainilla de Tahiti, un bo xeado de café con un moi bo café loxicamente, e que non falte un dos reis, que é o de chocolate, un xeado este que pasa moi por encima dos demais, penso que a día de hoxe, e dos mais vendidos na nosa carta.

Todos os xeados son feitos de forma moi natural, o procedemento depende do que vaias a facer e traballar, pero xeralmente, as froitas son cocidas un baixas temperaturas ó vacio, e logo dependendo de a cantidade de auga que as froitas teñan, se lle engadirá o azucre preciso, normalmente este en forma de almíbar.
Pero certo é que tan importante e a elaboracion do xeado en sí, como logo a maquiniña de turbinalos e darlle a textura coa que nos chegan a nosa mesa, esta maquina a pacojet, e unha das partes mais importantes do proceso.
Logo temos a presentación, onde os queremos mandar, e pensamos que unha boa base debía de ser algo con amendoas, e nada mais sinxelo que unhas tellas feitas a base de manteiga, fariña, claras de ovo,azucre e como non as amendoas laminadas.
Un conxunto que en sí, se vende moi ben de cara os días que imos, pero que vos aseguro, durante o inverno non desmerece.
Hoxe por hoxe e o postre mais vendido no restaurante, e resulta difícil, marchar do Restaurante Gomez, sen saborear algun da nosa variada carta de postres.

Pois hoxe vouvos falar dun prato que saquei novo, e como toda novidade, sempre a soio poñer primeiro nas suxerencias do día, e logo, se vexo que ten aceptación, e a xente fala ben del, pode chegar a pasar a carta, ou cando menos sempre o terei en consideración, neste caso podo decir que xa tibo un bo arranque, e que o vou a ter en conta.
Este prato si que ten o seu aquel, digamos que ten moita man de obra, e moito tempo de elaboracion, este año, cociño ó vacio durante unas 12 horas aproximadamente a moi baixa temperatura, para logo desosalo todo, e metelo nun timbal moi prensado, de ai o seu nome.
Cos osos do año, e con moitas verduriñas eille de amañar a salsa ou prebe que vai ser a que acompañe o timbal, e levará un lixeiro toque de mostaza Dijón, que baixo o meu punto de vista e de gusto, se leva moi ben co cordeiro.
Por outra banda, en vez de acompañar o prato de verduriñas, como soe ser habitual no meu estilo, decanteime por facer unha crema con; cantarelus, pleurotus, champiñons e tamen boletus edulis, co refinamento dun chisquiño de nata, o cal fai que se refine moito mais o sabor.
En canto o tema das pataquiñas rotas, nada mais sinxelo que pataquiñas cortadas en anaquiños moi pequeniños, o que se chamaria un corte en paisana ou dados, frixidas e postas debaixo do año, estas patacas tamen teño que decir que estan frixidas na graxa que vai soltar o año, de ai ese sabor a cordeiro.
E pouco mais amigos, decirvos que o prato foi todo un exito, e que da moito gusto que os clientes, confien nos novos pratos, e inda por riba cho agradezan comendo todo o do prato.

Imos facer un prato, moi, pero que moi sinxelo, no cal,  a maxima complixidade lla vou dar a cortar o peixe e a vieira moi fino, por decir algo; e tamen temos que xogar un pouco co sentido do gusto, para que o prato, ademais de fermoso que si o é, teña sentido a hora de comelo. Vou facer a vinagreta de pementos vermellos, primeiro vounos asar ó forno, pelalos e quitarlle as pepidas, unha vez feito este paso e frios, triturareinos botandolles tres partes de aceite de xirasol por unha de vinagre, vou empregar un vinagre con sabor a framboesa, sal e logo pasalo por un coador moi fino.
Esta vinagreta vai ser a que vaia debaixo da robaliza mais tarde, cando vos fale da montaxe do prato.
Vou proceder agora a facer a vinagreta de pementos verdes, que igual que fixen cos pementos vermellos os imos asar ó forno con un chorriño de aceite e sal, para logo despepidar e pelar, triturareinos con tres partes de aceite de xirasol, por unha de vinagre de viño normal.
Observaredes que tanto nunha vinagreta como na outra empregei aceite de xirasol, esto o fago porque o sabor e moito mais suave, quero que predomine o sabor do vinagre e do pemento, e tamen porque desta forma, non se me vai a callar o gardala na camara frigorifica.
Bueno decir que as vinagretas se as podemos deixar feitas do dia anterior moito mellor, desta forma concentraranse mais os sabores, estaran moito mais sabrosas.
Procedemos a cortar a robaliza, a poder ser con un coitelo moi afiado e que dobre ben, recomendo un coitelo xamoneiro ou transelador, e colocaremola encima de sal e regaremola con zume de laranxa, a mesma operacion faremos coa vieira.
Rematamos votando vinagreta vermella no prato por o lado de fora e no centro de pementos verdes, e colocaremos a robaliza encima da de pementos vermellos e a vieira encima da de pementos verdes.
Terminamos con un bon chorro de aceite de oliva virxe e un pouquiño de fiuncho.
Este prato teño que decir, que foi dun bo mestre que tiven chamado Paco Feixo que tamen foi un dos que me ensinou moitas cousas de cociña.

Pois un prato moi sinxelo e tradiccional, que como unha complicacion que lle podemos atopar será a de sacarlle a carne do medio das costelas o lombo, para que nos sexa mais agradable a vista, e moito mais doado de comer.
Unha vez temos limpo o costelar salgamolo, e tamen lle votaremos un pouquiño de tomentelo, sen abusar, xa que é unha herba bastante forte, doraremolo na tixola que vaiamos a meter o forno, e botaremoslle uns dentes de allo, cebola, cenoura e algo de porro, deixaremos que tomen un pouco de cor, regamos con viño branco e daremoslle un tempo de aproximadamente 35 ou 40 minutos a uns 180 grados centigrados, cando leve uns 10 minutiños dentro, votaremoslle as pataquiñas que previamente xa frixiramos en crú, desta forma asaranse con todo o sabor do año.
As verduriñas coceremolas, para posteriormete saltealas con un pouquiño de allo, espolvorearemolas con pan relado e gratinaremolas, na parte alta do forno.
Un prato moi sinxelo, o cal recomendo fagades, estamos a falar de años que botan ó redor de 8 kg, son moi novos e tenros.

Pois foi unha experiencia bonita, na cal disfrutei, fixen un prato que xa tiña comentado no blog, e no que agora vendo as imaxes, podedes dar de conta que e mais sinxelo vendo facer, que todo o fala barato que eu poida chegar a ser jajajaja, inda que, incluso facendo lle dou bastante o pico.



http://agalegainfo.crtvg.es/videos/?emi=2631&corte=2008-05-06&hora=13:28:50&canle=tvg1

É un plato moi doado de facer, e distinto, outra forma de comer a vianda deste fenomenal marisco das nosas costas.
Case que vou empezar por facer o puré de pataca, por eso de que como ai que cocer as patacas, e lles leva aproximadamente uns 25 minutos, é o que mais me vai liar deste prato.
Namentras que as patacas estan a cocer, xa coa tona e un pouquiño de sal, poño a facer un pouco de caldo de peixe, tamen chamado nas cociñas fumet, con unha cabeziña de pescada que tiña gardada no conxelador, xa que o outro dia cando fun a pescaderia e lle dixen a peixeira que me limpase unha fantastica pescada e ma deslombara, tamen lle pedín a cabeza dela, para nesta ocasíon facer o fumet, aaaa e tamen lle quitei a riquisima e fantastica kokotxa que ten, inda que terei que xuntar un lote delas para disfrutar dunha boa homenaxe jejejejee; bueno pois este fumet e moi faciliño de facer cubrirei a cabeza da pescada con auga, e votareille unhas verduriñas que atope pola neveira, cenouras, cebola, algo de porro, perfectamente me serve o verde, unha rodaxa de limón, e unha folla de loureiro, poñereino ó lume e cando leve cocendo uns 20 minutos apagollo lume e pasareino por un chinés.
Xa teño namentras as patacas cocidas, quitolle a tona, metoas nun recipiente onde maís tarde lle poida meter a turmix, engadolle un pouco de nata, manteiga, unha xema de ovo e traballo coa maquiniña turmix, esto vai ser a base da vieira que agora mesmo vou con ela.
A vieira unha vez limpa de areas, e das faldas que a protexen dentro das suas cunchas, salgareina e dorareina nunha sarten a lume forte, para que me conserve todos os seus xugos dentro, e quede moi xugosa, votareille un pouquiño de albariño e rematoa no forno durante 4 minutiños.
Namentras, voume dispoñer a facer a salsa albariño, nada mais sinxelo que coller a manteiga, fundila e cando esta esté fundida engadolle fora do lume a fariña, poñereira unha vez traballada coa barilla o lume para que coza algo, e votolle un chorriño de viño branco albariño e o fumet quente que tiña coado previamente, buscolle o punto de sal e a salsa feita.
A montaxe do prato e tamen doada, poño na base o pure de pataca, sobre esta a vieira regada cos xugos que soltou, e termino coa salsa albariño, espolvoreandolle un pouquiño de ceboliño picado.
Sinceramente e un prato moi sencillo,e no que o noso paladar vai apreciar o verdadeiro e fantastico sabor deste gran marisco que temos nas nosas costas galegas.